بیانات آیت‌الله سید علی موسوی‌اردبیلی در ابتدای درس خارج، در رابطه با جنگ رمضان

(یکشنبه ۱۶ فروردین‌ماه ۱۴۰۵)

بسم الله الرحمن الرحيم
الحمد لله ربّ العالمين، والصلاة والسلام علی سيّدنا و نبيّنا أبي القاسم المصطفی محمّد، و علی اهل بيته الطيبين الطاهرين، و لعنة الله علی أعدائهم أجمعين، من الآن إلی لقاء يوم الدين

لازم می‌دانم در آغاز درس پس از تعطيلات ماه مبارک رمضان و ايام نوروز، چند جمله‌ای در خصوص حوادث اخير کشور خدمتتان عرض کنم.
در اين ايام مردم ايران مصيبت‌های زيادی را تحمل کرده‌اند و رشادت‌های بسياری نيز از خود بروز داده‌اند. بزرگترين مصيبتی که متحمل شديم، فقدان رهبر شهيد انقلاب بود که البته خداوند متعال به برکت خون مطهر ايشان، شور و شوقی حسينی در کشور ايجاد کرد تا مردم با همه علايق و سلايق و طوائف، يک صدا گردند و دشمن را از کرده خود پشيمان سازند.
جان‌های پاک بسيار ديگری نيز در اين مدت از دست رفت؛ از فرماندهان نظامی و مقامات سياسی تا مردم عادی و خصوصاً کودکان مظلوم و معصومی چون فرزندان مدرسه ميناب. از خداوند متعال درخواست عاجزانه داريم که منتقم اين جانهای پاک باشد و با نصرت خود، مردم ايران را ياری رساند، و دشمنان آنان را بيش از پيش خوار و سرشکسته کند، و التيامی به جان‌های درد کشيده از اين مصيبت‌ها عنايت نمايد.

آنچه که در اين شرايط واجد بيشترين اهميت است، اين است که از ايجاد اختلاف و دوگانگی در ميان صفوف مردم اجتناب گردد. قطعاً همه افرادی که در خصوص دفاع از حاکميت ملی اتفاق نظر يافته‌اند، دارای فکر و سليقه واحدی نيستند و ممکن است در امور گوناگونی با يکديگر دارای اختلاف نظر باشند، اما در شرايطی که کشور زير هجمه دشمن خارجی است، اين اختلافات نبايد بروز و ظهوری پيدا کند و اولويت اول کشور بايد دفع تجاوز و حفظ تماميت ارضی باشد. همه امکانات کشور بايد در اين جهت بسيج شود تا بتوانيم با اتحاد و همدلی و با هدايت و فرماندهی مسئولان نظام و رهبری معظم انقلاب، از اين مرحله خطرناک عبور کنيم و نزد خداوند متعال و حضرت بقية الله الأعظم و نسل‌های آتی، سرفراز و سربلند گرديم ان شاء الله.
البته پس از فرا رسيدن فتح و ظفر قطعی به اميد خداوند متعال، مسئولان محترم بايد تلاش خود را در جهت تأمين حداکثری خواست‌های به حق مردم بنمايند. اين مردم با تمام مشکلاتی که در طول سال‌های بسيار تحمل کرده‌اند، اين بار نيز به مانند دفعات قبل اثبات کردند که برای حفظ کشور خود و دفع خطرات از آن، حاضرند از همه خواسته‌های خود صرف‌نظر کنند و با هوشياری و بلند نظری که در آنان است، مجالی برای عرض اندام به بدخواهان ميهن خود نمی‌دهند.
شکرانه اين ايثار اين است که گردانندگان امور پس از دفع خطر فوری از مملکت، در جهت تأمين منافع مردم، حداکثر تلاش و کوشش خود را به کار گيرند و همان گونه که امام بزرگوار فرمودند، مردم را واقعاً و در مقام عمل ولی نعمت خود بدانند و اکتفاء به تکرار اين مطلب در شعارهای خود نکنند.
همچنين بايد قدردانی ويژه‌ای داشته باشيم از رزمندگان جان بر کفی که با شجاعتی مثال زدنی و بدون ترس و واهمه از مرگ، مردانه در حال دفاع از آب و خاک خود هستند و صحنه‌هايی از مردانگی را ترسيم کرده‌اند که تا سال‌ها و قرن‌ها در ياد و خاطره جمعی مردان و زنان اين سرزمين باقی خواهد ماند. خداوند متعال به آنان توان بيشتر و نيروی افزونی عنايت کند و شهدای آنان را با شهدای کربلا محشور نمايد و به ما توفيق قدردانی از رشادت‌های آنان را عنايت فرمايد.
در اين جا می‌خواهم نکته‌ای نيز اضافه کنم و آن اين که در اين مدت ديديم که بسياری از کسانی که نظام سياسی حاکم بر مملکت را قبول نداشتند نيز در دفاع از ميهن خود همراهی خوبی در محکوميت تجاوز داشتند و بلکه برخی از آنان شايد اقدامات عملی نيز در اين راستا انجام داده‌اند که جای تقدير و تشکر دارد و اميد داريم که همين امر، نقطه همگرايی مابين آنان و نظام گردد و با سعه صدر و وسعت ديد، با چنين افرادی برخورد شود. تحمل ديدگاه‌های مخالفی که معاند نيستند هرچند نوع فکر و سليقه ما را نپذيرند، موجب تحکيم پايه‌های نظام است نه اين که آن را تضعيف و سست کند.
البته بودند افرادی هم که همراهی با دشمن متجاوز را به عنوان کنش سياسی خود انتخاب کردند با اين بهانه که برای مبارزه با نظامی که آن را قبول ندارند، تکيه کردن به اجنبی نيز ممکن است. من نمی‌دانم اين افراد آيا واقعاً دارای چنين طرز فکری هستند و باور قلبی به آن دارند يا اين که برای دست‌يافتن به منافع شخصی خود اين توجيه را ارائه می‌کنند که البته احتمال دوم را قوی‌تر می‌دانم، زيرا بعيد است که کسی با حداقل حس وطن دوستی چنين تحليلی داشته باشد و دست يافتن به اهداف خود را حتی به بهای نابودی وطن و از دست رفتن جان هموطنان دنبال کند، اما به اميد خداوند سبحان علاوه بر اين که از دست يافتن به خواسته خود باز خواهند ماند، ننگی ابدی نيز بر پيشانی آنان نشسته است که با هيچ توجيهی نمی‌توانند از سايه شرمساری آن خارج گردند، اگر چيزی به اسم شرمساری در آنان باقی مانده باشد.

لازم است از مسلمانان جهان که در محکوميت اين تجاوز در کنار ايران ايستادند نيز تشکر کنيم. البته فداکاری و ايستادگی شيعيان لبنان و عراق و يمن از همراهی کلامی و يا بذل مال فراتر رفته و در بذل جان نيز با مردم ايران همراهی کرده‌اند. ما قدردان مجاهدت و ايثار اين عزيزان هستيم و قطعاً اولين کسانی که در صبح روز پيروزی ـ ان شاء الله ـ شريک ايرانيان در ظفرمندی هستند، رزمندگان لبنانی و عراقی و يمنی هستند.
از خداوند متعال می‌خواهم که فتح و نصرت خود را از ما دريغ نفرمايد و در ظهور ولی امرمان تعجيل نمايد و به احسن وجه خساراتی را که به اين مردم وارد شده است، جبران نمايد.

در پايان دست نياز به درگاه احدی بلند کرده و عرض می‌داريم:
اللهمّ إنّا نشکو إليك فقد نبيّنا صلواتك عليه وآله وغيبة وليّنا وکثرة عدوّنا وقلّة عددنا وشدّة الفتن بنا وتظاهر الزمان علينا فصلّ علی محمّد وآله وأعنّا علی ذلك بفتح منك تعجّله وبضرّ تکشفه ونصر تعزّه وسلطان حقّ تظهره ورحمة منك تجلّلناها وعافية منك تلبسناها برحمتك يا أرحم الراحمين.
والسلام عليکم و رحمة الله وبرکاته.